Cut Out And Keep

Sonia Rossi (26) verliet haar Italiaanse geboortedorp om wiskunde te studeren in Berlijn. Om het studentenleven te financieren, kwam ze in de prostitutie terecht. “Ik wilde niet voor vijf euro per uur in een café werken”, verklaart ze. Over haar tijd als hoer én over de manier waarop ze hieruit wist te breken, schreef ze – onder pseudoniem – een boek: ‘Fucking Berlin’. Bijna een jaar na verschijning is het een bestseller in Duitsland en doet het verhaal veel stof opwaaien. Sonia, die heel bewust voor de prostitutie koos, is er alleen maar blij mee.

Hoe kwam je erbij je ervaringen op te schrijven?
“Ik had zo veel meegemaakt, dat moest ik ergens kwijt. Het begon met een blog waarop ik verhalen schreef over het bordeel. Ergens hoopte ik wel dat het gepubliceerd zou worden, maar ik had nooit de illusie dat het echt zou aanslaan. Ik ontmoette een journalist die erg onder de indruk was van mijn blog en me in contact bracht met haar literair agent. Zo ging het balletje rollen. De uitgeverij en ik wilden een boek dat niet alleen laat zien wát je als hoer doet, maar ook waarom je het doet. Een boek over een meisje dat voor dit leven kiest, is uitzonderlijk.”

Jouw reden om prostituee te worden, was het geld.
“Dat geldt voor 99 procent van de meisjes. Er zijn er ook wel die de seks – soms – lekker vinden, maar als je het alleen daarvoor doet, hoef je geen hoer te worden. Dan kun je ook wel een man oppikken in een bar. En hoef je geen seks te hebben met een 83-jarige. Ik geloof trouwens achteraf wel dat het anders had gekund. Maar ik wilde niet voor vijf euro per uur werken, dat schoot gewoon niet op.”

Van de prostitutie lijkt het een kleine stap naar drank en drugs. Maar niet voor jou. Hoe kon je die verleidingen wél weerstaan?
“Een drankje op zijn tijd lustte ik best, maar ook alleen als ik er zin in had. Dronken werken was niks voor mij. Daarom werkte ik ook het liefst overdag. In nachtclubs krijgen de meisjes een percentage van ieder voor hen gekocht drankje, dus je bent verplicht zo veel mogelijk te drinken. Ik kende veel mensen die problemen hadden met drank en drugs. Zelf rookte ik af en toe wel een joint, maar de rest interesseerde me niet. Ik heb een keer een lijntje coke gesnoven en snapte niet wat daar zo lekker aan was. Dat was dus de eerste en de laatste keer. Er waren trouwens ook genoeg meisjes die clean waren, net als ik. Met hen was het hartstikke gezellig. Onderling hadden we vaak goed contact.”

Je raakte bevriend met andere hoeren. Hebben zij ook op je boek geregeerd?
“Ja, zeker. Ze bellen me en zeggen hoe moedig ze het vinden dat ik met mijn verhaal naar buiten treed. De meeste mensen stoppen hun lijken in de kast, de mijne staan op het balkon, waar iedereen ze kan zien. Ik vind het niet meer moeilijk om erover te praten. Nu ben ik een soort ambassadeur van alle meisjes die voor de prostitutie kiezen om geld te verdienen. Die rol past goed bij mij. Ik hoop dat mensen uiteindelijk begrijpen dat hoer ook een normaal beroep is.”

Behalve jezelf moet je in het grootste deel van de periode ook je man, Ladja, onderhouden. Als lezers dachten wij op een gegeven moment: geef hem toch een schop onder zijn kont! Waarom deed je dat niet?
“Zonder hem had ik me eenzaam gevoeld. En hij hield van me, op zijn eigen rare manier. Aan het eind van het boek kom ik er wel achter dat het niet meer gaat. Maar hij is de vader van mijn zoontje Fynn, dus we hebben nog wel oppervlakkig contact. Hij weet trouwens niets van het boek. Ladja komt er niet zo positief in uit de verf, dus ik ben blij dat hij geen lezer is. Omdat we samen een zoon hebben, zie ik hem af en toe. En hij schijnt inmiddels toch aan het werk te zijn!”

Weet je familie wel dat je ‘Fucking Berlin’ hebt geschreven? In het boek weten ze van niets.
“Mijn ouders hebben het gelezen. Ik weet niet wat zij als fictie en wat als werkelijkheid zien. Erover praten wil ik, nog steeds, liever niet. Maar ik ben blij dat het zo is gegaan. Als ik het ze had verteld toen ik nog hoer was, was het anders. Nu ik er sterker uit ben gekomen, maakt het denk ik minder uit. Ze hoeven zich niet schuldig te voelen dat ze mij niet financieel konden ondersteunen.”

Je deed het allemaal om je studie te betalen. Ben je inmiddels afgestudeerd?
“Niet helemaal. Ik ben klaar met mijn examens, maar er kwam zo veel tussendoor, dat ik mijn scriptie nog af moet maken. Dat ga ik zeker voor de zomer doen. Ik werk nog steeds bij het bedrijf waar ik in het boek stage loop, een softwarebedrijf. Het werk en de sfeer op kantoor bevallen me heel goed. De mensen daar weten trouwens evenmin dat ik de schrijfster van ‘Fucking Berlin’ ben. Die werelden houd ik gescheiden.”

Achtervolgt je verleden als prostituee je nu nog?
“Nee. Het houdt me door het boek nog steeds bezig, maar die periode staat ver van me af. Het is zo lang geleden. Als ik mijn eigen verhaal lees, is het alsof ik over iemand anders lees. Gisteren liep ik hier in Amsterdam door de rosse buurt. Ik zag de vrouwen tentoongesteld zitten achter ramen en kon me niet voorstellen dat ik zelf ook in die situatie had gezeten. Natuurlijk komt het soms terug. Ik deed in Duitsland een televisie-interview en ze hadden een bordeel als opnamelocatie gekozen. De meisjes in de keuken, de vanillekaarsen die echt in elk bordeel staan… Ja, toen kreeg ik wel een soort déjà-vu. Maar dat is niet per se vervelend.”

Hoe staat het nu met de liefde?
“Milan, mijn minnaar die in het boek belooft van zijn vrouw te scheiden, is nog altijd met zijn vrouw en dochtertje. Ik wilde niet de tweede vrouw zijn. Dus nu hebben we weinig contact meer. Dat kan ook niet, want ik heb sinds acht maanden een nieuwe liefde. Hem heb ik via internet leren kennen. Hij is supertrots op me. Toen het eerste exemplaar van ‘Fucking Berlin’ binnenkwam, zette hij het op een prominente plaats in de woonkamer. Ook met mijn zoontje gaat hij geweldig om. Fynn is nu drie jaar en doet het heel goed. Ik denk dat ik hem uiteindelijk wel zal vertellen over mijn verleden, maar ik wil niet dat het hem negatief beïnvloedt of dat er over gesproken wordt op het schoolplein Voorlopig houd ik het dus stil.”

Heeft je verleden als prostituee je privé-seksleven beïnvloed?
“Nee, ik kan nog steeds van seks genieten en heb ook altijd een onderscheid kunnen maken in seks voor het geld of met een liefdespartner. Maar toen ik na Ladja en Milan niemand meer had en ik als alleenstaande moeder verder moest, merkte ik dat seks makkelijker te krijgen is dan liefde. Een gevolg van mijn tijd in de prostitutie is wel dat ik geen Italiaanse kreten kan uitslaan tijdens de seks. Dat komt doordat ik bijna al mijn ervaring met seks in Duitsland heb opgedaan. Bizar, maar waar. Seks heb ik altijd in het Duits. Ik vind het eigenlijk best grappig.”

Heb je verdere schrijfplannen?
“Mijn tweede boek is al bijna klaar. Het is een soort vervolg op ‘Fucking Berlin’ en gaat over een jonge moeder op zoek naar de liefde. Die zoektocht verloopt via internet en de vele dates spelen een grote rol in het boek. In dit boek ontdek ik ook een nieuwe kant van seks: de liefdevolle. Daarnaast heb ik een hoop ideeën voor fictionele verhalen. Ik wil over Italië schrijven, mijn mooie maar ook gecompliceerde vaderland. Maar dan moet het niet over mijzelf gaan. Dit ga ik in de toekomst zeker doen. Ik heb nu al een bestseller geschreven, dat maakt het makkelijker om mijn andere verhalen uit te brengen. Die kans wil ik benutten.”