Iedere vrouw kent het dilemma wel: wat te doen met de bikinilijn? Na jaren aanklooien met scheermesjes besloot ik dat het tijd was om mee te doen aan een recente hype: een bikiniwax. En dan niet alleen de zijkantjes, maar de hele boel op een klein streepje na: een Brazilian Wax. Omdat ik dat geklooi zo zat was.
De eerste stap was het maken van de afspraak, en vanaf dat moment het scheermes links laten liggen. Nu houd ik de boel vooral bij vanuit hygiënisch oogpunt, dus die tweeënhalve week voelde ik me niet al te fris, maar je moet er wat voor over hebben.
Eindelijk was het dan zo ver, ik moest er echt aan geloven: de boel ging er rigoureus af. Keurig op tijd stond ik bij de uitgekozen salon voor de deur. Een beetje vreemd is het wel, die aardige vrouw die je een kop thee aanbiedt hangt straks boven je blote onderkant. Of er nog een meisje mee mocht kijken, die het ook wilde leren? Ja hoor, geen probleem; ik lig straks toch wel met mijn blote pruim voor een volslagen onbekende, dan maakt het ook niet meer uit of dat er één of twee zijn.
De eerste vraag: wat wil je, een streepje of kaal? Een streepje alstublieft. Alleen aan de bovenkant of moet het streepje nog iets verder doorlopen? Alleen de voorkant alstublieft. En daar lig je dan met je onderkant bloot. Ongemakkelijk wel, maar mij werd verzekerd dat ze nergens meer anders van werd en dat ik me dus nergens voor hoefde te schamen. Ze ziet zoveel blote onderkantjes voorbij komen dat ze alles al wel gezien heeft.
Het harsen zelf viel me nog best mee. Natuurlijk is het ook weer niet het fijnste gevoel van de wereld, en het was heus wel pijnlijk, maar het was niet iets waar ik het van uit gilde. Het tegenovergestelde juist: ik gaf geen kik. Nu heb ik een vrij hoge pijngrens, maar naar het schijnt zijn er toch erg veel mensen die bij een Brazilian wel even op de tanden moeten bijten. Toen ik dacht dat het bijna voorbij was kwam het echte ongemakkelijke deel pas: allebei de beentjes hopla in de lucht, voor de achterkant. Ja, alles gaat eraf, dus ook het haar tussen de billen. Dat deed toch wel gemeen pijn, en bovendien kreek ik al na tien seconden last van protesterende bovenbeenspieren, ik ben namelijk verre van lenig. Gelukkig duurde dat niet zo lang, en kon ik mijn benen al gauw weer laten zakken om mijn spieren niet helemaal overstuur te maken.
En nu zit ik thuis, met een keurig geharste pruim, en alleen nog een klein streepje haar aan de voorkant. Het lijkt vooralsnog een beetje kaal, maar dat zal wel wennen zijn, het voelt in ieder geval wel echt schoon. En eerlijk is eerlijk, het is wel helemaal haarloos; geen stoppel te bekennen. Het is nu wel wat pijnlijk en nog lekker rood van de irritatie. Die haren worden natuurlijk behoorlijk resoluut uit de huid getrokken, maar hier was ik door de eigenaresse van de salon al op voorbereid; morgen moet dat wel weggetrokken zijn.
Of het voor herhaling vatbaar is? Ja, ik denk het wel, mits ik eraan kan wennen dat het wat kaal is, maar daar ga ik wel van uit. Ik denk dat het de pijn wel waard is, maar als ik het nog een keer wil laten doen hoeft het op z’n vroegst pas over zes weken weer: tijd genoeg om te bedenken of ik nog een keer ga. Vooralsnog zeg ik: ja, het is een aanrader!
Hoe gaat het met de ‘pruim’ van onze anonieme verslaggeefster, een paar dagen na haar waxbeurt?
“We zijn een paar dagen verder, even een reflectie: wat vind ik er nu van? Daar kan ik vrij kort over zijn, ik ben nog steeds blij met het resultaat, al vind ik het er nog steeds een beetje kaal uitzien (het begint wel te wennen). Het fijnste vind ik dat het gewoon echt heel schoon aanvoelt, en dat was voor mij toch wel de hoofdreden om een Brazilian wax te proberen. Ik heb nog wel twee daagjes calendulan crème gesmeerd aan de voorkant, omdat dat toch iets meer geïrriteerd bleek dan ik verwacht had. Maar toch… ik denk dat ik aan het einde van de zomer wel nog een keer ga. Het feit dat ik nu al een aantal dagen niet onder de douche met een scheermesje sta te rommelen om de boel netjes te houden vind ik echt heerlijk. Brazil… lalalalalalalalaaaaaaaaaa...”

