Cut Out And Keep

Als je niet happy bent met je omgeving, doe er dan wat aan! Na de guerilla gardeners, die braakliggende stukken grond opfleurden met bloemen en planten, zijn er nu ook de guerilla knitters. Bankjes, verkeersborden, bomen – alle onderdelen van de openbare ruimte moeten eraan geloven. Het resultaat? Een superkleurige wolexplosie!

Maakte wol al tijden een comeback in de modewereld, nu maakt het materiaal ook furore in het straatbeeld over de hele wereld. Een kleine (maar groeiende) groep fanatieke breiers gaat met de breinaalden de straat op en geeft allerlei voorwerpen een wolletje. Zo is er de crew van knittaplease.com, een pionier in het guerillabreien. Zij nemen stadsaanzichten, zoals de New Yorkse metro, al breiend onder handen.

Ook de Yarn Bombers, te vinden op yarnbombing.com, weten van breien. Een bankje rondom een boom vonden ze toch een beetje saai, dus besloten ze het wat meer cachet te geven met… Juist ja. Dat ziet er dan zo uit:

Ik neem niet snel plaats op dergelijke bankjes, maar deze ziet er toch echt wel comfy uit. En al die kleurtjes! Omdat ik zo vrolijk werd van al die breiplaatjes, besloot ik zelf ook met wol aan de slag te gaan. Nu heb ik geen breipennen en kan ik sowieso niet breien, dus besloot ik het wat breder te zien. Vingerhaken kan ik namelijk wel en ook dat doe je met wol. Maar goed, zelfs dát had ik niet. Dus ik naar de Wibra (waarom duur doen als het ook goedkoop kan) voor een paar kleurige bolletjes. Ik zocht een stevige soort uit en rekende af. De kassajuffrouw had natuurlijk niks door van mijn snode wolplannen, maar ik gniffelde inwendig. Ik zou wel eens laten zien wat wol voor Meppel kon betekenen.

Het vingerhaken was ik niet verleerd. Ha, wat ging dat makkelijk en snel en wat werd het leuk! Ik was helemaal in mijn nopjes met de vorderingen die ik en mijn wol maakten. O ja, nog eventjes en ik kon ermee de deur uit, als een echte guerillavingerhaker. Nog eventjes…

Tijdens mijn project ging ik anderhalve week weg. Ik moest het laten liggen, maar dat vond ik niet erg. Helemaal klaar om de drempel over te gaan was ik toch nog niet. Maar wat schertste mijn verbazing toen ik in Potsdam rondliep… Een boom met een gebreid jasje! Het was het werk van mensen van baumkleider.de. Ineens kon ik niet meer wachten tot ik ook mijn project naar buiten zou brengen.

Uiteindelijk was mijn haakproject af en kon ik de wereld verblijden met mijn wolkunsten. Er zijn genoeg plekjes waar een beetje wolligheid niet zou misstaan in mijn buurt. De allermeest geschikte plek leek mij een troosteloos maar drukbezocht industrieterrein. ’s Avonds na sluitingstijd – ik moest toch niet te veel in de gaten lopen – toog ik met mijn wol naar buiten. Ik wikkelde de dikke wollen sliert twee keer om de prullenbak heen en sloeg geen acht op de enkele voorbijganger die me raar aankeek. Van een afstandje bekeek ik het resultaat.

Oké, het was misschien niet echt guerilla met maar zo weinig wol, maar ik voelde me wel heel stoer dat ik het had gedaan. En het zag er toch best vrolijk uit. Verblijd jij jouw omgeving ook met wol? COAK mee!