Cut Out And Keep

‘Hey…I got my new Shoes on and suddenly everything feels right’ – Paolo Nutini

Ik ben eraan gegaan. Ik heb mijn eerste hoge hakken, oftewel ‘high heels’ gekocht. Pumps welteverstaan. Ik, meestal tomboyisch gekleed, met een wijde heupbroek, soms eens een skinny jeans met daaronder sneakertjes in vele soorten, loop sinds kort réuze vrouwelijk te wezen. Want daar had ik zin in. Zomaar ineens. Ik dacht dat het niks voor mij zou zijn. Te overdone. Just not my style. En dat lopen op zo’n 7 centimer een enorme flater zou slaan. Dat ik diezelfde goede dag linearecta nog naar de SEH zou mogen met een taxi, omdat ik één of beide enkels gruwelijk had verzwikt. Maar ik moet zeggen…zodra ik ze aantrok stond ik rechter op. Keek eens goed om me heen en bekeek mijzelf vervolgens kritisch in de spiegel, terwijl de verkoopster goedkeurend stond te knikken. Ik was het met haar eens. Het stond me best. Het stond me zelfs leuk. En wanneer je 1 meter 60 meet, kun je wat extra lengte soms best gebruiken. Ik rekende af en kon niet wachten om mijn schatjes aan te trekken. Eventjes heb ik geaarzeld: wat trek ik erbij aan? Maar mijn garderobe bleek genoeg materiaal te bevatten. Keuze te over: maillots, panty’s, leuke lange vesten en bijpassende broeken: check, check, double-check!

Nu experimenteer ik met een zogenaamd catwalk loopje, of heupwieg wat over straat. Ik sla mijn benen koket over elkaar en voel me heel wat. Zelfs dansen – wanneer niemand kijkt, in mijn eigen woonkamer – met een hip muziekje op achtergrond gaat me goed af. De reacties uit mijn omgeving gaven mijn groeiende ego nog eens een extra boost.

Vandaag vond ik een stukje in de Avant Garde, welke ik eigenlijk nooit koop. Maar ditmaal werd ik aangetrokken door Carice van Houten, die op de cover prijkt. Ik blader snel naar het interview dat met haar gehouden is. Wanneer ik haar reactie op een uitspraak van ontwerper Manolo Blahnik lees, is het alsof ik mijzelf hoor praten.

Blahnik stelt:
‘Trek hoge hakken aan en je ondergaat een metamorfose’
Waarop Carice zegt: ‘Bij mij werkt dat extreem zo. Ik heb een beetje een rare houding. Als ik op platte schoenen loop, heb ik echt iets weg van een zwerver. Ik loop voorover gebogen en heel snel. Een beetje een junkenloopje. Als ik hakken aandoe, weet ik dat ik niet zo kán lopen. Dan verandert mijn houding, en loop ik rechtop. Ik ben bewuster van mijn lichaam’

Dit wil overigens niet zeggen dat ik nooit meer mijn favoriete en geliefde sneakers aan zal trekken. Zeker niet wanneer ik gewoon comfy mijn hond wil uitlaten, met mijn ‘junkenloopje’, in een regenachtig park. Maar in een mindere, onzekere bui weet ik wat me te doen staat. Als ik een ochtend humeur heb. Of wanneer ik geneigd ben me al te zeer te laten beïnvloeden door de wintertijd die nu is ingegaan. Als ik me een vrouw van de wereld wil voelen: met haar neus in de herfstwind, klik-klak over straat, wuivende haren, en volle opgemaakte zwarte wimpers.

‘Hello world, here i am. Take it or leave it’