Cut Out And Keep

We kondigden het al aan: de énige echte COAK boekenclub. Zet een pot thee en schuif lekker aan, dan kunnen we direct aan de slag met het bespreken van Judith Visser’s laatste pennenvrucht: Oversteken.

Petra leidt ons in: Oversteken gaat over de dood van je verloofde, hem opzoeken via lucide dromen en je grip op de werkelijkheid verliezen. Dat gebeurde ook met mij toen ik dit boek las. Al op de eerste bladzijde werd ik vastgegrepen door het verhaal en de razendsnelle schrijfstijl van Judith Visser. Bij haar geen kunststukjes of lange overpeinzingen, het gaat door en door en door, net als het leven van de hoofdpersoon, die ondanks haar schijnbaar teruggetrokken leven in een doldrieste achtbaan heeft plaatsgenomen. Vrijwillig. Want nu ze haar verloofde niet meer heeft, heeft ze voor haar gevoel niets meer. En dat gevoel komt bij mij als lezer heel sterk binnen. Ik beleef mee wat er met Tender gebeurt, ik begrijp haar acties ook al zijn ze nog zo zot.

Wat is je leeservaring?
Binnen een dag las ik dit boek uit. Na de laatste pagina was ik diep onder de indruk – wat een fantasie, wat een vertelkracht, wat een realistisch surrealisme. Pas een paar dagen later begon ik het boek te overdenken. Op de vragen die zich ontpopten, zijn geen kant-en-klare antwoorden te geven. Wel biedt Oversteken een hoop interessante onderwerpen om te overpeinzen.
Saar haakt aan: ook ik werd direct gegrepen door Judiths vlotte stijl van vertellen, ik zat direct naast Tender op de bank en begon zelfs – als anti-kattenmeisje – te hunkeren naar een maatje als Purr. Het was lastig om het boek weg te leggen en te zorgen voor mijn broodnodige uurtjes slaap, wat dat betreft zorgde Oversteken ervoor dat ik mij precies omgekeerd gedroeg als Tender doet. Waar zij, met behulp van zoveel mogelijk slaappillen, toch vooral in dromenland wenst te verkeren – lag ik met luciferstokjes tussen mijn oogleden de bladzijden om te slaan. Nóg heel even… De indeling van de hoofdstukjes werkt wat dat betreft tegen mij, ik lees snel nog een heel stuk verder wanneer deze kort zijn.

Na het lezen van Oversteken, heeft dit boek ons nog niet losgelaten: enkele dagen later zitten we beiden nog met Tender in ons hoofd. Komt het door de onverwachte twist op het einde, welke maakt dat het verhaal nét niet helemaal lekker afwikkelt? Of zit het hem er eerder in dat Judith zo’n bijzonder personage neergezet heeft dat we haar gewoon nog niet los kunnen – of willen – laten?

We hebben enkele vragen opgesteld, waarover we graag met jullie – medelezers – van gedachten wisselen:
Wat zou je doen als jij je in Tenders situatie zou bevinden?
Geloof je, nu je er meer over weet, eigenlijk in lucide dromen?
Wat vind jij van die plotselinge draai op het einde… Vielen alle stukjes op hun plek, of zit je nog met ‘losse eindjes’?
Wat is je favoriete passage of quote uit Oversteken?

Ook op het schrijverschap van Judith Visser kunnen we dieper ingaan: zo heeft ze meermalen in interviews gezegd dat ze zich onderdompelt in de wereld waar ze over schrijft. Lees jij dat terug in dit boek? Zou ze haar ervaringen ook op een andere manier aan bod kunnen laten komen?

Idee: deel je mening, en stel daarnaast een vraag over het boek aan de volgende reaguurder!