Ik zou er mijn hoofd over kunnen breken. Ik breek mijn hoofd over veel dingen, dus het zou niet eens zo verwonderlijk zijn. Valentijnsdag. Wat moet ik dit jaar in godsnaam doen?

love-birds1

Wat ik helemaal aan het begin van mijn relatie met Marcel deed, weet ik al niet meer – dit zegt vermoedelijk ook voldoende over de waarde van Valentijnsdagcadeaus. Er zit een geheugengaatje tussen mijn moedige zestienjarige zelf die een brief bij degene die ze in stilte aanbidt in de brievenbus gooit, van wie ze vervolgens nooit iets over dit incident hoort, en Valentijnsdag twee jaar geleden. Toen gaf ik Marcel de chocolaatjes van Verkade. (Belangrijke toevoeging: daar werden toen nog geen televisiereclames voor gemaakt dus heus, ze waren heel origineel.) En ze waren binnen een dag op. Het blikje waar ze in zaten heeft nog een tijd ergens rondgeslingerd en ik zou niet weten waar het nu is. Vorig jaar was het een speciaal klaargemaakt ontbijtje. Ook gewoon leuk.

Verkade Valentijn_Speciaal voor jou
Iets terug hoefde ik niet. Kreeg ik ook niet. Op de een of andere manier is mijn lief niet zo van de cadeautjes. Wat ik in de jaren van hem heb gekregen, valt op één hand te tellen. Zelfs op mijn verjaardag moet ik maar afwachten of ik wat krijg. En eigenlijk vind ik dat wel lekker. Want als ik iets wil hebben, koop ik het in de regel gewoon zelf. Ook luchtjes en sieraden en chocolade en meer van dat valentijnsspul. In plaats van met cadeautjes verrast hij me elke dag wel met bijzondere verhalen of rare fratsen. Dát is nou leuk. Bovendien geeft het mij de ultieme vrijstelling: ook ik hoef voor Valentijnsdag niets anders dan anders te doen. Geen hoofdbrekens, geen weggegooid geld. ‘Er zijn’ is genoeg. En dat is geheel wederzijds.
slow