Cut Out And Keep

Vorige week kwam mijn stoutste droom uit. Hoewel deze droom verstoken was van sexy kunstenaars die zich aan mijn voeten wierpen, was de uitwerking ervan toch niet minder aangenaam (althans dat zou ik jullie graag doen geloven). Tot mijn grote verbazing trof ik op een goede dag iets nieuws aan in mijn inmiddels strak afgebakende territorium. Nerveuze
gedachten schoten door mijn hoofd: Wie was deze indringer? Wat deed hij hier? En nog belangrijker: Wat moest ik ermee? Bedachtzaam ging ik op onderzoek uit. Ik trof een wachtwoord aan, bijna onleesbaar op een post-it gekriebeld. Verder niets. Ik begon gewis de verschillende kastjes open te trekken. Aha! Nadere inspectie van een memoblok dat in een van de kastjes verscholen lag stelde me gerust en deed mij concluderen dat we hier met een compleet nieuw fenomeen te maken hadden; een pc mét internet, en hemel nee, zelfs outlook! Mijn hart maakte een sprongetje. Voorbij waren de minuten van verveling, het eindeloos op orde maken van een balie die na 1 keer ordenen al ordelijker was dan de mars van het Noord Koreaanse leger. Ik had de jackpot gewonnen! Nu kon ik het nieuws volgen, elke game op sporcle.com tot in de puntjes afronden, het weer in Cambodja checken, marktplaats.nl afstruinen naar tweedehands violen, en zelfs de WK uitslagen bijhouden! Werken? Dat kon tussendoor wel.

Althans, dat dácht ik. Want van werken kwam het eigenlijk helemaal niet meer. Bezoekers negeerde ik en zij negeerden mij evenzeer. Waarschijnlijk afgeschrokken door mijn vierkante ogen. Ik zou liegen wanneer ik zeg dat ik me ontzettend schuldig voelde over mijn werk ontwijkend gedrag, maar toch knaagde er iets aan mijn geweten. Hiervoor was ik niet aangenomen. Het was mijn taak om mensen vriendelijk te woord te staan, te helpen waar nodig, en bovenal uiterst benaderbaar over te komen. Dus na een uur of 3 gaf ik het op. Weg met Sporcle. Weg met Marktplaats. En vooruit, weg met de NOS. Vanaf dat moment zat ik enkel nog de homepage van het museum. En, ok, WK.nl. Maar zeg nou zelf, dat valt een gezond mens op dit moment toch nauwelijks kwalijk te nemen?